ที่อุ่นๆ... (To Find a Warm Place)

posted on 11 Jan 2010 22:38 by tgdiary

ที่อุ่นๆ...
(To Find a Warm Place)

Julius/Gael

EVE: ขอขอบคุณมิจจี้(เจ้าของคาแรคเตอร์ จูเลียส แบรดเลย์)  ดีใจมากๆ ที่บอกว่าอยากเห็นคู่เกลกับจูลี่  เขียนคู่นี้สนุกอ้ะ  หวังว่าจะไม่ทำให้ผิดหวังนะคะ  *เขินอาย*
ปล. บอกตามตรง  อยากได้คอมเมนต์ของคนที่อ่าน BT Parallel แต่ไม่เคยคอมเมนต์เรื่องของอีฟเลยสักครั้งมาก  (แต่จะไม่คอมเมนต์อีกก็ไม่เป็นไร  แค่แอบเศร้าเฉยๆ *จิ้มดิน)


อากาศหนาว
    ห้องของ เกล แมคอาแวร์ ปกคลุมด้วยกลุ่มอากาศหนาวจัด  เสียงเสียดครวญจากเครื่องเล่นเพลงตกยุคดังกรีดหู  เจ้าของห้องม้วนขดอยู่ในผ้าห่ม  สุนัขพันทางตัวอ้วนนอนอยู่ปลายเตียง
    เครื่องทำความอุ่นเสียอีกแล้ว
    หลังอดทนอยู่พักใหญ่  เกลสะบัดผ้าออก  เอื้อมมือไปกระชากปลั๊กเครื่องเล่น  ความเงียบตกกระแทกเข้าใส่อย่างฉับพลัน
    เจ้าสุนัขอ้วนกระโจนขึ้นเตียง  เลียหน้าเลียตาเจ้าของ  เขากอดมัน  สอดมือเข้าไปใต้กลุ่มขนหนา  ความอบอุ่นทำให้ปลายนิ้วของเขาเจ็บเหมือนโดนมดกัด
    เงียบ
    ความเงียบส่งเสียงหัวเราะแผ่วเบา
    
    ตามด้วยเสียงเคาะประตู

    เกล แมคอาแวร์ หยั่งปลายนิ้วลงบนพื้นเย็นเหมือนผิวน้ำแข็ง  กระชากกลับ  เขาหวังว่าตนเองจะหูฝาด  แต่ไม่  เสียงเคาะดังขึ้นอีกชุด  จังหวะเร่งเร้า  หยอกล้อ
    เจ้าตัวอ้วนวิ่งส่ายหางไปรอหน้าประตู  ยกสองเท้าตะกุยลูกบิด
    เกลหดกลับเข้าไปในผ้าห่ม  ส่งเสียงคราง  แล้วค่อยๆ ยืดลงจากเตียงเหมือนหอยทากตัวเบิ้ม
    ก๊อกก๊อกก๊อก
    ก๊อกก๊อก
    ก๊อก
    .
    .
    .
    ยืด
    ...เกลยืด...ยื่น...มือไปเปิดประตู
    ความอบอุ่นถาโถมเข้าใส่อ้อมกอด  ทั้งนุ่มทั้งอุ่นจนเขาเผลอรัดเอาไว้แน่น
    เสียงหัวเราะสดใสดังขึ้น
    “สวัสดีครับ  คุณเกล”
    เกลก้มลงมอง  จูเลียส แบรดเลย์  ผู้เช่าอพาร์ตเม้นต์ของเขาจ้องตอบกลับมาด้วยดวงตาเป็นประกาย  กลิ่นแอลกอฮอล์ฟุ้งเตะจมูกพอๆ กับกลิ่นโคโลญจน์...หรืออาจจะเป็นน้ำหอม...ที่เจ้าตัวใส่
    จูเลียส แบรดเลย์ ไม่เคยพลาดหากที่ไหนมีงานสังสรรค์  เด็กหนุ่มชอบดื่มเหล้า  แต่กลับเมาง่ายเหมือนคนไม่คุ้นกับการดื่ม  นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขามาเคาะประตูห้องในยามวิกาลด้วยสภาพเมามาย
    เกลลากเด็กหนุ่มเข้ามาก่อนที่อากาศหนาวบริเวณทางเดินจะฆ่าพวกเขาทั้งคู่
    “ไง  หนูตะเภา”  เด็กหนุ่มขยำขยี้ขนเจ้าสุนัขพันทาง  มันเลียหน้าเขาเป็นการตอบแทน
    “หนูตะเภา!”  เกลหันมาดุ  “เลอะเทอะ”
    แทนที่จะหยุด  เจ้าตัวอ้วนกลับเบนเป้าหมายมาที่ผู้เป็นเจ้าของ  มันพุ่งเข้าชนเกลจนล้ม  จู่โจมเขาด้วยลิ้นฉ่ำชื้น  จูเลียส แบรดเลย์ หัวเราะ  เข้าไปร่วมวงด้วย  เขาก้มลงจูบหนูตะเภาที่แก้ม  และจูบเจ้าของห้องที่หน้าผาก
    เกลกำลังจะใช้ทางเลือกสุดท้ายซึ่งก็คือการแกล้งตาย  แต่จูเลียสผละออกไปเสียก่อน  ราวกับหมดความสนใจขึ้นมากะทันหัน  เกลถอนหายใจ  เขาพยายามละสายตาออกจากบั้นท้ายแน่นและขายาวเรียวของอีกฝ่าย  เมื่อไม่สำเร็จจึงใช้วิธียกมือปิดหน้าแทน
    “ล้างหน้าซะ  สักพักผมจะพาคุณไปส่งที่ห้อง”
    “ไม่”  จูเลียสตอบกลับ  พาขาชวนฟัดทั้งคู่มาตั้งเบื้องหน้าเกลในระยะประชิด  เกลถอยหนี  หากอีกฝ่ายไม่ใช่เด็กหนุ่มแต่เป็นเด็กสาว  เขาคงอดใจไม่ไหวที่จะกัดขานั่นเข้าเต็มคำ
    “ผมจะค้างกับคุณ”  เจ้าของขาน่ากินประกาศชัด
    “...”  เกลกะพริบตาปริบๆ
    อากาศในห้องหนาวเข้าไปอีก  เกลนึกได้  เขาวิ่งไปปิดประตูห้อง  ลมหนาวกลุ่มสุดท้ายรีบเบียดแทรกเข้ามาภายใน  ขนอ่อนบนหน้าเกลลุกชัน  เขาได้ยินเสียงฟันตนเองกระทบกันดังกึกกึก
    จูเลียส แบรดเลย์ เดินนวยนาดเข้ามากอดเกลจากด้านหลัง  แก้มและแผ่นอกนุ่มเบียดบดกับหลังค่อนข้างงอของอีกฝ่าย
    “คุณตัวเย๊น...เย็น”  เขากล่าว  ลากเสียง
    เกลไม่ตอบ  จูเลียสกระโดดขึ้นหลังเขา  ขาเรียวสองข้างเกาะแน่นอยู่กับสะโพก
    “อุ่นขึ้นไหมครับ?”
    เกลยังไม่ตอบ  แต่เขารีบยกปลายเท้าทั้งสองข้างของเด็กหนุ่มให้พ้นเป้ากางเกง  เด็กหนุ่มหัวเราะ  กลิ่นหอมหวานปนกลิ่นแอลกอฮอล์ที่โชยมาทำเอาเกลใจเต้นผิดจังหวะ
    “ดีนะที่คุณไม่ใช่ผู้หญิง”  เขาพึมพำ  จูเลียสก้มหน้า  ขบใบหูเขาเบาๆ อย่างจงใจ
    “ถ้าเป็นผู้หญิงแล้วทำไม?  จะปล้ำผมเหรอ?”
    “ใช่”  เกลตอบงึมงำ  ขณะสาวเท้ายาวๆ ตรงไปยังห้องนอน  ร่างของเด็กหนุ่มเบาเสียจนเขาไม่รู้สึกว่ากำลังแบกอะไรอยู่
    “ว้า  ชักอยากเป็นเด็กผู้หญิงแล้วสิ”
    ...เกลลงความเห็นว่า จูเลียส แบรดเลย์ กำลังเมาได้ที่

ดึกสงัด  อากาศยังคงหนาว
    เกลนั่งขดตัวอยู่บนพื้น
    จูเลียส แบรดเลย์ นอนคว่ำอยู่บนเตียง  ห้อยหัวลงมามอง  มือข้างหนึ่งม้วนปอยผมสีดำของเกลเล่น
    “ขึ้นมานอนด้วยกันสิครับ  อยู่ตรงนั้นหนาวแย่”
    “...”
    “งั้นผมจะลงไปนอนเป็นเพื่อนนะครับ”  พูดไม่พูดเปล่า  เด็กหนุ่มยังเลื่อนตัวลงมานั่งข้างเกลจริงๆ เสียด้วย  เขาเบียดกระแซะเข้าหาร่างเย็นเฉียบของเกล  แล้วมุดแทรกเข้าไปอยู่ในอ้อมแขน
    “คุณเกลครับ”
    “...”
    เด็กหนุ่มเป่าลมหายใจปนกลิ่นเหล้าจางๆ เข้าหูเจ้าของห้อง  หยอดเสียงหวานฉ่ำอย่างจงใจตามลงไป
    “ผมมีความลับจะบอก”
    “อะไร?”  เกลถามจนได้
    “ผมเป็นผู้หญิง”
    “...”
    เกลนิ่งเงียบ  มองหน้าจูเลียส  และก้มมองหน้าอกที่เบียดชิดอยู่กับหน้าอกของตนเอง  หน้าอกที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อรัดรูปนั้นแบนราบเกินกว่าจะเป็นหน้าอกของผู้หญิง
    “พูดอะไร?”  เขาถามย้ำด้วยน้ำเสียงกดต่ำ...เย็นยะเยือกเหมือนฆาตกรโฉด  ซึ่งก็เป็นน้ำเสียงปกตินั่นละ
    “ผมเป็นลูกครึ่งเอเชีย  สาวเอเชียหน้าอกเล็กแบบนี้แหละ”  จูเลียสพูด  ส่งยิ้ม
    “ไม่จริง”
    “รู้ได้ไง?  เคยจับหน้าอกสาวเอเชียหรือไงครับ?”
    “ใช่...เอ่อ...แค่ก”  เกลแกล้งไอกลบเกลื่อนทันทีที่หลุดปาก
    “ผมเป็นผู้หญิงนะ”
    “ผู้ชาย”
    จูเลียสฉวยมือเกลมาวางบนหน้าอก...ซึ่งแม้ว่าจะเล็ก...แต่ก็นุ่มและอุ่นกว่าปลายนิ้วของเกลมาก
    “ทำอะไร?”  เกลดึงมือกลับเหมือนถูกน้ำร้อนลวก
    “คุณนี่ถามมากจริง”  จูเลียสบ่น  “ก็ให้จับหน้าอกพิสูจน์ไง”
    “ไม่ต้อง”
    “ต้องสิ  คุณไม่ยอมเชื่อผมนี่”
    จูเลียสทำท่าจะคว้ามือเกลอีกครั้งแต่เขารีบชักหนี
    “ผมรู้ว่าคุณเป็นผู้ชาย”  เกลกล่าวเสียงต่ำ  จูเลียสดูจะไม่ได้ยิน  หรือไม่ก็ไม่ฟัง  เด็กหนุ่มไล่ตะครุบมือเกลเหมือนแมวไล่ตะครุบชายผ้า  จนกระทั่งขึ้นมาคร่อมอยู่บนหน้าตักเกล
    “...!”
    “คุณไม่อยากแตะต้องผมเหรอ?”  จูเลียสถามเสียงละห้อย
    เกลไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไร  จะตอบว่า ‘ใช่’ หรือ ‘ไม่’ ก็ไม่ดีทั้งนั้น
    “เงียบอีกแล้ว”  จูเลียสยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วทอดตัวลง  แนบหูกับอกของเกล  ฟังเสียงหัวใจ  หัวเราะคิกคัก
    “รู้แล้ว...อยากจับข้างล่างมากกว่าใช่ไหมล่ะ?”
    “ไม่ใช่”  เกลรีบปฏิเสธ  ผลคือโดนหยิกแก้มทั้งสองข้าง  เขาขมวดคิ้ว  จูเลียสวางบั้นท้ายลงบนตักเขา
    “ผมไม่น่ารักเหรอ?”
    “...”  อีกครั้งที่เกลไม่รู้จะตอบอย่างไรดี  เขากวาดสายตาไปทั่วใบหน้า ‘น่ารัก’  ถอนหายใจ
    ใช่  เขาเห็นว่าเด็กหนุ่มคนนี้น่ารัก  แต่เป็นความน่ารักอย่างเด็กผู้หญิง  ซึ่งเจ้าตัวก็ดูจะพอใจอยู่
    เกลเลื่อนสายตาไปพิจารณาดูการแต่งตัว
    ...กางเกงตัวนิดเดียวกับเสื้อตัวพอๆ กัน...ไม่เหมาะจะเป็นเครื่องแต่งกายของเด็กหนุ่ม  แต่กลับเหมาะสมกับเด็กหนุ่มชื่อ จูเลียส แบรดเลย์
    “ถ้าไม่นอนก็กลับไป”
    “ไล่?”  จูเลียสหัวเราะ
    “เปล่า”  เกลปฏิเสธ
    “จริงหรือเปล่าที่เขาว่าคุณไม่เคยปฏิเสธคำขอของใคร?”  จูเลียสเลื่อนตัวลงจากตักเกล  เอนศีรษะซบไหล่เขาไว้
    “ไม่”  เกลปฏิเสธอีกครั้ง
    “หยิบเบียร์ให้ผมสักกระป๋องได้ไหมครับ?”
    “ได้”
    “นั่นไง”  จูเลียสพูดตามหลังเกลซึ่งเดินไปหยิบให้ทันที  เขากล่าวต่ออย่างนึกสนุก  “ช่วยตีลังกาม้วนหน้าสามรอบกลับมาด้วยนะครับ”
    ...เกลทำตามนั้น

    ทั้งคู่ดื่มเบียร์กระป๋องเดียวกัน
    อากาศหนาวไม่เข้ากับเบียร์เย็นๆ  แต่เมื่อเบียร์ลงท้องไปแล้วกลับทำให้รู้สึกอุ่นขึ้น
    จูเลียส แบรดเลย์ ยังนั่งพิง เกล แมคอาแวร์ อยู่ปลายเตียง  ปล่อยให้เจ้าสุนัขพันทางยึดครองเตียงแต่เพียงผู้เดียว
    “ผมไม่เข้าใจคุณเลย”  จูเลียสเอ่ยลอยๆ  “ทำไมไม่ปฏิเสธซะบ้าง?”
    “เป็นความสุขของผม”  เกลพูดโดยสีหน้าไม่เปลี่ยน
    “งั้นคุณคงมีความสุขกับการใช้ชีวิตน่าดู”  น้ำเสียงของจูเลียสบอกให้รู้ว่าเขาไม่เชื่อในคำตอบที่ได้รับ  “ผมทำอย่างคุณไม่ได้  ไม่ชอบโดนบังคับ  รู้อะไรไหม?  ผมจะไม่มีวันยอมเชื่อฟังใคร  นอกจากผมต้องการจะทำ”
    “คุณโชคดีที่ครอบครัวให้อิสระเต็มที่”
    “ใครบอก”
    “ผมเดาจากที่พวกเขาปล่อยให้คุณย้ายมาที่นี่คนเดียว”
    “ผมหนีมาต่างหาก  เด็กใจแตกหนีออกจากบ้านน่ะเคยได้ยินไหมครับ?”  รอยยิ้มสบายๆ ของเด็กหนุ่มทำให้ยากจะตัดสินว่าเรื่องไหนที่เขาพูดเป็นความจริง  และเรื่องไหนไม่ใช่
    “...”
    “ทีนี้เอาไง?  จะจับผมส่งคืนครอบครัวหรือเปล่า?”
    “ถ้ามีคนขอ” เกลตอบ  ดื่มเบียร์อึกสุดท้าย  “ขึ้นเตียงได้แล้ว”
    “บอกแล้วไง  ผมไม่มีวันยอมเชื่อฟังใคร...กอดผมหน่อย”
    เกลทำตามคำสั่งโดยอัตโนมัติ
    “จูบด้วยได้ไหม?”
    “ได้”
    “ทำเดี๋ยวนี้”
    เกลก้มลงจูบจูเลียส  เด็กหนุ่มเผยอริมฝีปากรับ  ตวัดลิ้นสัมผัสกับความอบอุ่นในปากอีกฝ่าย  จูบนี้ไม่ใช่จูบที่ดีที่สุดที่เขาเคยได้รับ  แต่มันก็เพียงพอจะทำให้เลือดลมสูบฉีด...
    หอบหายใจ
    “ถ้าคุณอิดออดซะบ้างก็จะเซ็กซี่กว่านี้หรอก”  เขากล่าว  ยังคงหายใจแรง  ใบหน้าเปล่งปลั่งด้วยเลือดฝาด
    “จะนอนได้หรือยัง?”
    “อุ้มผมขึ้นเตียงสิ”  จูเลียสกล่าว  ปล่อยให้เกลอุ้มเขาขึ้นเตียง

    เตียงเย็นเฉียบ
    แต่ตอนนี้เกลไม่รู้สึกหนาว
    “อย่าลงไป  นอนกับผม”  จูเลียสสั่ง  ดึงแขนเขาเอาไว้  “นะ?”
    เกลทำตามนั้น  เขาทิ้งตัวลงนอนข้างจูเลียส  หลับตา  ได้ยินเสียงเด็กหนุ่มพลิกตัว  จากนั้น  มือข้างหนึ่งของเขาก็ถูกยึดไปคลึงเล่น
    “คุณมีความสุขกับชีวิตจริงเหรอ?”
    “อืม”  เกลตอบ  ไม่ลืมตา  “แล้วคุณล่ะ?”
    “มี”  เด็กหนุ่มตอบอย่างไม่ลังเล  แต่ก็ไม่มีความสุขเจือในน้ำเสียงของเขาเช่นกัน
    เกลดึงมือกลับ  พลิกตัวนอนหันหลังให้จูเลียส  พึมพำ
    “โกหก”
    “คุณก็ไม่เนียน”  เด็กหนุ่มตอบกลับ
    ทั้งสองนอนหันหลังให้กัน

    เจ้าสุนัขพันทางตัวอ้วนละเมอกลิ้งตกเตียง

    เกลนอนไม่หลับ
    เขาพลิกตัวกลับ  ประจันหน้ากับจูเลียสที่ยึดเตียงไปครึ่งหนึ่ง  เด็กหนุ่มปรือตามอง
    “เช้าแล้วเหรอครับ?”
    “ยัง”
    “เกล”
    “?”
    จูเลียสขยับเข้าซุก
    “ถ้าคุณนอนไม่หลับ  ผมจะตื่นเป็นเพื่อนเอง”  เขาพูดต่ออย่างงัวเงีย
    เกลไม่ปฏิเสธ

ใกล้รุ่ง  อากาศหนาวกว่าเดิม
    “คุณอยู่คนเดียวมากี่ปีแล้ว?”   จูเลียสเอ่ยทำลายความเงียบ      
    “ราวๆ...”
    เกลยังพูดไม่ทันจบ  สัตว์เลี้ยงของเขาก็ละเมอร้องหงิงๆ ราวกับจะทักท้วง  เขาเปลี่ยนคำตอบ
    “ผมไม่ได้อยู่คนเดียว  มีหนูตะเภาอยู่ด้วย”
    จูเลียสหัวเราะ  ซุกหน้ากับอกเกลแล้วนิ่งอยู่อย่างนั้นพักหนึ่ง  จากนั้นจึงเงยขึ้นประทับจูบลงที่ปลายคางเกล
    “สาก”  เขากล่าว  จูบซ้ำ
    เกลขยับออก
    “เดี๋ยวก็ตกเตียงจนได้”  เด็กหนุ่มคว้าคอเสื้อเขา  ดึงกลับมา  จูบเข้าที่ปาก คราวนี้เกลไม่ถอยหนี  เขากดริมฝีปากลงไป  ตอบสนอง
    อาจจะ