Black Rain 2

posted on 13 Nov 2009 01:38 by tgdiary
Black Rain (2)
TG @ Parallel Universe
Tatsumi/Gael (…ก็นั่นแหละน้า~)


2.

ระหว่างสงครามครั้งใหญ่  แผ่นดินของเราจมหายไปในทะเล
    ย่าบอกทัตสึมิว่า  เธอหวังว่ามันจะเป็นสงครามครั้งสุดท้ายของมนุษย์
    ถ้าเป็นไปไม่ได้  อย่างน้อยที่สุด  ก็ขอให้มันเป็นสงครามครั้งสุดท้ายในช่วงชีวิตของเธอ
    ในขณะที่เดินอ้อยอิ่งไปด้วยกัน  ย่ามักเล่าความหลังสมัยยังสาวให้ทัตสึมิฟัง  ตอนนั้น  ย่ายังอาศัยอยู่บนแผ่นดินเกิด  และปู่ก็ยังเป็นแค่ทหารชั้นผู้น้อย  รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ มักจะผิดเพี้ยนไปในทุกครั้งที่ย่าเล่า  และทัตสึมิในวัยเด็กรู้สึกสนุกที่ได้ฟัง  โดยเฉพาะเมื่อถึงช่วงของการหลบหนี  บางครั้ง  ย่าเล่าว่าขณะบินบนฟ้า  ย่าเหลียวกลับ  และเห็นแผ่นดินค่อยๆ ทรุดหายไปในทะเล  แต่บางครั้ง  ย่าก็เล่าว่ามีแสงสว่างโชติช่วง  จากนั้น  เหมือนมีเวทมนต์  แผ่นดินอันตรธานหายไป
    หายไป

“ทัตสึมิ  ทัตสึมิ”

    ทัตสึมิลืมตาตื่น  หยาดฝนที่ค้างอยู่บนซากปรักหักพังร่วงใส่ดวงตาข้างที่บอด  เขาสะดุ้ง  ยกมือขยี้
    วันใหม่แล้ว
    ดวงอาทิตย์ส่องแสงริบหรี่พอให้เห็นผ่านกลุ่มเมฆดำหนา
    “ทัตสึมิ”
    ทัตสึมิชันตัว  เหลียวซ้ายแลขวาหาเจ้าของเสียง  หยิบดาบไร้ฝักที่วางอยู่ข้างตัวขึ้นมาถือ  ผู้ที่กำลังเรียกชื่อเขาน่าจะอยู่อีกฟากหนึ่งของซากผนัง  ทัตสึมิยืนขึ้นและมองข้ามไป
    เกล  แมคอาแวร์ นั่งอยู่ในแอ่งน้ำสีดำขุ่น  เขากำลังใช้น้ำนั้นขีดเขียนชื่อทัตสึมิลงบนกำแพงซ้ำเรียงเป็นแถวราวกับเด็กหัดคัดลายมือ  เขียนได้ตัวหนึ่งก็ออกเสียงครั้งหนึ่ง  ใบหน้าและรูปร่างของเขาไม่ต่างจากในความทรงจำของทัตสึมิเลยแม้แต่น้อย  ไม่ว่าจะเป็นความยาวของเส้นผม  รอยแผลจางๆ ตามตัว  หรือรายละเอียดอื่นๆ
    เพราะเหมือนเกินไป  จึงผิดปกติ
    เกลคลานขึ้นจากแอ่ง  ดวงตาสีฟ้าย้ายมาจับนิ่งอยู่ที่ใบหน้าของทัตสึมิซึ่งเริ่มก้าวถอยหลังรักษาระยะห่าง  ของเหลวสีดำทิ้งคราบเป็นทางอยู่เบื้องหลังราวกับเมือกของตัวทาก
    ทัตสึมิชักเท้าออกก่อนที่จะถูกคว้าจับ
    แผลถูกแทงที่มือเกลกำลังสมานตัวเข้าด้วยกันอย่างช้าๆ

ทัตสึมิกำดาบแน่น  ขณะบอกตัวเองอีกครั้งว่าการตัดสินใจของเขาถูกต้องแล้ว
    ขณะนี้  เขาอยู่ในเมือง  ในบ้านของตนเอง  บ้านหลังใหม่ที่ปลูกขึ้นโดยใช้เงินที่ได้จากการเป็นหน่วยรบพิเศษบวกกับเงินเดือนในหน้าที่การงานปัจจุบัน
    บ้านหลังนี้ตั้งอยู่ในหมู่บ้านเงียบสงบชื่อเดียวกับประเทศ  แม้จะเดินทางลำบากแต่ก็คุ้มค่า  ความสงบร่มรื่นที่หมู่บ้านนี้มอบให้ไม่สามารถหาได้ง่ายๆ ในยุคสมัยนี้
    ทัตสึมิยันตัวกับโต๊ะรับประทานอาหารที่ว่างเปล่า  ยังรู้สึกเหนื่อยอ่อนกับการเดินทางเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายออกไปนอกกำแพง  เขาเดินเลี่ยงแสงแดดยามเย็นเข้าไปในส่วนที่เป็นเงามืดของห้องครัว  ที่นั่น  เกลกำลังนอนขดอยู่กับหนูตะเภา – สุนัขพันทางตัวอ้วนที่ทัตสึมิเลี้ยงเอาไว้
    “เกล...”  ทัตสึมิเอ่ยปาก  แต่แล้วก็รู้สึกไม่ถูกต้องขึ้นมา  ‘เกล’ ที่เขานำกลับมาจากนอกกำแพงไม่ใช่เกลที่เขารู้จัก  มันเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ที่อาศัยรูปร่างของเกลในการพรางตัว
    แต่เขาก็เอามันกลับมาด้วย
    ไม่สิ  เป็นเพราะมันตามเขาต้อยๆ ด้วยรูปลักษณ์ของเกลต่างหาก  ถึงได้...
    หนูตะเภากระดิกหาง  ดันชามข้าวว่างเปล่าออกมาข้างหน้าเป็นการฟ้อง
    “เกล  อย่าแย่งอาหารหนูตะเภากินสิ”  ทัตสึมิพูด  รู้สึกเหนื่อยกว่าเดิมสองเท่า

“เกล!  ลุกขึ้น!!!”
    ทัตสึมิรีบก้มไปพยุงเกลซึ่งจู่ๆ ก็กลับไปเดินสี่ขา...ไม่สิ...คลาน  ทั้งที่ยังอยู่กลางถนน
    “ไม่งั้นจะทิ้งไว้นี่นะ”  เขาขู่
    กว่าจะฝึกให้เกลเดินสองขาได้ทัตสึมิก็แทบจะบ้า  นี่ยังไม่นับสอนออกเสียง  สอนใช้ช้อนส้อม  เข้าห้องน้ำ  ฯลฯ  ยังดีที่ไม่ต้องสอนโกนหนวดด้วย
    ร่างกายที่ถูกจำลองมานั้นดูเหมือนจะ ‘หยุดนิ่ง’  ทั้งเส้นผม  เล็บ  หนวดเครา  ไม่มีอย่างไหนเปลี่ยนแปลง
    ทัตสึมิเอื้อมมือไปฉุดเกลลุกขึ้น  ติดกระดุมเม็ดที่หลุดให้  ถึงตอนนี้เกลยังติดกระดุมไม่เป็นเลย
    พูดก็ไม่ได้
    วันนี้  ทัตสึมิตั้งใจว่าจะออกมายังเมืองข้างเคียงเพื่อปรึกษากับเพื่อนซึ่งเป็นอดีตหน่วยรบพิเศษเช่นเดียวกับเขา  แต่เกลกลับสลัดหลุดจากโซ่ล่าม  เกาะติดรถมาด้วย  กว่าจะรู้...ทัตสึมิก็ได้แต่เลยตามเลย
    ทัตสึมิตัดสินใจพาเกลไปเลือกเสื้อผ้าและของใช้จำเป็น
    ในร้าน  พนักงานมองมาที่ทัตสึมิและเกล  ซุบซิบ  เข้าใจว่าทั้งสองเป็นคู่เกย์  ทัตสึมิไม่ใส่ใจ  เลือกเสื้อผ้าลวกๆ  จ่ายเงิน  แล้วจูงเกลกลับออกมา
    เกลดูเกร็งและตื่นเต้นกับสิ่งต่างๆ ที่ได้เห็นจนบางครั้งทัตสึมิกลัวว่าเขาจะกระโดดเข้าขย้ำคอใคร  แต่เปล่าเลย  ไปๆ มาๆ ทัตสึมิคิดว่าเกลเหมือนลูกหมาตื่นๆ ที่สนใจโน่นนี่แต่ก็กลัวจนไม่กล้าแตะเล่นมากกว่า
    ในขณะกำลังเดินข้ามถนน  ทัตสึมิสังเกตเห็นบุคคลซึ่งไม่น่าจะมาอยู่ที่นี่
    เอมิเธียร์  วิลาลิเทล
    ทัตสึมิเชื่อว่าเธอเองก็สังเกตเห็นเขาเช่นกัน  แต่เธอเลือกที่จะไม่ทัก  ซึ่งทัตสึมิเองก็ไม่แปลกใจอะไร  เขาและสาวน้อยอายุสิบเจ็ดคนนี้ไม่มีความสัมพันธ์ใดๆ ต่อกันยกเว้นเป็นเพื่อนร่วมหมู่บ้าน  เขาเคยได้ยินว่าเธอชอบทำตัวเป็นนักสืบ  รับสืบโน่นสืบนี่ไปเรื่อย...
    “เกล?”  เมื่อทัตสึมิละสายตาจากเอมิเธียร์  เกลหายไปแล้ว
    
“เกิดอะไรขึ้น?”
    ทัตสึมิรีบแหวกฝูงชนเข้าไป  เขาตระเวนไปรอบเมืองแต่ก็ยังหาเกลไม่พบ  ขณะนี้เป็นเวลาเกือบเที่ยงคืนแล้ว  เขาสังหรณ์ใจไม่ดี
    “ไม่รู้สิ  รู้สึกจะมีใครตาย”  ชาวเมืองคนหนึ่งตอบ
    เลือดคือสิ่งแรกที่ทัตสึมิเห็น
    ตำรวจมาถึงและปิดกั้นสถานที่  นักข่าวเริ่มบันทึกเหตุการณ์
    ใครบางคนถูกฆาตกรรม  บาดแผลเหวอะหวะนั้นชวนให้คิดถึงกรงเล็บของสัตว์ใหญ่
    แต่กลางเมืองเช่นนี้น่ะหรือ?
    ทัตสึมิกัดฟัน
    คงไม่ใช่...
    “ไง  ทัตสึมิ”  เสียงเรียกดังขึ้นจากด้านหลัง  ใครบางคนตบไหล่ทัตสึมิเต็มแรงจนแว่นของเขาเอียงเลื่อนไปอยู่ปลายจมูก  ทัตสึมิดันแว่น  หันกลับไปมอง
    “ไง  เวสมอร์แลนด์”  ทัตสึมิตอบกลับด้วยประโยคคล้ายคลึงกัน
    เคลย์ตัน เจ. เวสมอร์แลนด์ คือบุคคลที่ทัตสึมิตั้งใจจะมาหา  รอยยิ้มมีเสน่ห์ของเวสมอร์แลนด์ทำให้ใบหน้าเคร่งเครียดของทัตสึมิผ่อนคลายลง  ไม่ว่าเมื่อไร  คนคนนี้ก็ดูเป็นบุคคลที่พึ่งพาได้และทำให้ทัตสึมิรู้สึกดีขึ้นเสมอ
    “คราวนี้มีอะไรให้รับใช้?”  เวสมอร์แลนด์ถามกลั้วหัวเราะ
    “ผมทำเรื่องบ้าๆ ลงไปแล้ว”
    “ไอ้เรื่องแอบออกไปนอกกำแพงนั่นน่ะเหรอ?”
    “ถ้าเป็นเรื่องนั้น...ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือ”
    “ไม่เป็นไรมิได้”
    “ผมเอามันกลับมาด้วย”
    “อะไร?”
    “สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์”
    ชาวเมืองที่มามุงดูที่เกิดเหตุหนาแน่นขึ้น  เวสมอร์แลนด์จับไหล่ทัตสึมิ  พาเดินออกไป
    “อย่าบอกนะว่ามันเพิ่งหลุดไปกัดคนตายเมื่อกี้?”  เขากระซิบ
    “...เป็นได้”  ทัตสึมิตอบ
    
ในเวลาไล่เลี่ยกัน  เอมิเธียร์  วิลาลิเทล  กำลังเร่งฝีเท้า
    ชายที่มากับทัตสึมิเดินตามเธอมาตั้งแต่เมื่อครู่
    เด็กสาวไม่แน่ใจว่าเขาเกี่ยวพันกับคดีที่กำลังตามสืบอยู่หรือไม่  เธอเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นอีก  ท่ามกลางคนพลุกพล่านเช่นนี้  เธอไม่คิดว่าเขาจะกล้าทำอะไร
    แต่เขาจับข้อมือเธอเอาไว้  บังคับให้หันกลับ
    ในระยะประชิด  เอมิเธียร์สังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง
    ไม่  ไม่หรอก  เธอไม่รู้ว่าผิดปกติตรงไหน  แค่รู้สึกได้
    เขาดึงตัวเธอเข้าไป
    จูบ
    ไม่ใช่อีกนั่นแหละ  ไม่ใช่จูบ
    หากจะพูดให้ถูก  มันคือการกดจมูกและปากเข้ากับแก้มของเด็กสาว
    ไซร้  ดม  เลีย
    ผู้คนที่เดินผ่านไปมาไม่แสดงอาการมากไปกว่าเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย  พวกเขาเห็นภาพทำนองนี้จนชินเสียแล้ว
    ที่เมืองนี้  เด็กสาวอายุน้อยจับเหยื่อกลางถนนเป็นเรื่องปกติ
    .
    .
    .
EVE: ขอบคุณสำหรับทุกๆ คำติชมในตอนที่ผ่านมานะคะ  อีฟกำลังพยายามปรับปรุงให้ดีขึ้น  หวังว่าอ่านแล้วจะไม่งงกัน  + ตอนนี้ก็มีแขกรับเชิญเพิ่มขึ้นมาอีกแล้ว  (อันที่จริงต้องใช้คำว่า “แขกที่ถูกลักพาตัวมา” มากกว่า  อีฟไม่ได้ขอเจ้าของคาแรคเตอร์เลยค่ะ)  สำหรับโปรไฟล์ของทั้งสองคน  เชิญจิ้ม...
เอมิเธียร์ วิลาลิเทล
เคลย์ตัน เจ. เวสมอร์แลนด์

Comment

Comment:

Tweet

กลายเป็นรักข้ามสายพันธุ์ซะแล้ว open-mounthed smile
แต่เกลติดใจอะไรสาวน้อยเนี่ย นอกใจต่อหน้าต่อตาแบบนี้ได้ไง

#6 By talalan on 2009-11-14 18:14

เกลน่ารักจัง น่ารักอ่าา /ลูบหัว
น่ากอด น่าเอาไปเลี้ยงมากๆเลยค่ะ

อ่า แอบลุ้นๆจังเลยน้อ ว่าจะเป็นยังไงต่อไป
คิดถึงหนูะเภา /กอดดด

#5 By Amina Eirwen on 2009-11-14 02:32

อา ถ้าฉํนยังไม่ได้แอบ sneak peak ตอนหน้า คงกรี้ดเวสเมอร์แลนด์ตอนนี้ T_T ฮึก

เรื่องโคตรเศร้าเลยอีฟ อย่างที่หมีบอกมันแฝงด้วยความเศร้า ดีใจที่มาต่อเร็วนะ

ไม่อยากให้เกลตัวจริงตายไปแล้วจริงๆเลยอ่ะ แบบนั้นมันเศร้าไป
แต่เกลสัตว์กลายพันธ์นี่มันก็น่ารักมากจจริงๆ เรื่องนี้มันแบบว่า เป็นอีกด้านของสไกป์รวมกับบลอดเวนจริงๆยังไงก็ไม่รู้ ทัตสึมิ น่ะชอบเกลจริงๆนาอีฟ แบบว่าอยากจะเลี้ยงจริ้งๆเลยนะอีฟ T_T

ให้ความรักด้วยนะ ต้องให้ความรักด้วยแน่ๆ โถไตผู้ตาบอดข้างนึงของเช็ค

อยากอ่านต่อแล้วอ่ะ อันนี้ชอบฉากที่ทัตสึมิ เท้ามือกับโต๊ะ แล้วก็บรรยายว่านี่มันเหนื่อยเหลือแสน แต่ก็จะเลี้ยงดูเกลอ่ะ T_T
/me ลูบหัวเกลสัตว์เลี้ยงก่อนจะวิ่งจากไป อะอร้างงค์

#4 By [ S h e c k ] on 2009-11-13 23:03

กรั่ก! ก....เกล....
ในที่สุดนายก็เป็นสัตว์เลี้ยงของทัตซังจริงๆแล้วสินะ
โอยย เกลแย่งอาหารหนูตะเภา ทัตซังก็อ่อนโยนดีจังเลย *อริ๊งอร๊าง*

แต่พอคิดว่าความจริงแล้วเกลตายไปแล้ว แล้วนี่มันเป็นสัตว์ประหลาด... *สั่นเทา* น... นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว
เอมิ... นั่นไม่ใช่จูบ ไม่ใช่การเลียด้วย
แต่มันเป็นการชิมก่อนเชือดยังไงล่ะ!
*นึกถึงของชิมฟรีในซุปเปอร์ และเกลที่ถือตะกร้าชอปปิ้ง*

อ่านฟิกช่วงนี้แล้วแอบเขินสหายยังไงไม่รู้ อร๊าย >///< เกลที่ล่ำขึ้น ดิบขึ้น เดินหลังตรงด้วย แล้วสบตาคน
ทหารเกลลล อุฮิ

#3 By jackywinter on 2009-11-13 13:52

วี๊ดว๊าย พี่อีฟcry หมีชอบค่ะ

เกล กลายพันธุ์ก็น่ารักดีออก กับหนูตะเภาด้วย ยิ้มเยิ้มไปมา

ทัตสึมิ คุณมันน่าอิจฉา แต่พอจินตนาการต่อแล้วทำไมรู้ึกเศ้ราใจขึ้นมาก็ไม่รู้ ฮ่าๆ

#2 By akua on 2009-11-13 02:10

อา ลุ้นตอนต่อไปค่ะ
ว่าตกลงความจริงแล้ว .. ใช่เกลจริงๆหรือเปล่า
ไม่อยากให้เป็นแค่ตัวกลายพันธุ์เลยฮ่ะ

ฮ่าๆ ลุงโผล่ออกมาด้วย เท่าที่จิ้นเองนี่
จิ้นไปว่าลุงเวอร์ชั่นลดอายุเท่าทัตสึมิค่ะ
(คิดว่า เดาOrz)ผิดแน่เลย


สงสารเอมิจริงจัง .. โดนมองเป็นแบบเด็กชะนีทั่วไปซะแล้ว
อา ตื่นเต้นดีค่ะพี่ แอบลุ้นหลายอย่างอีกเหมือนกัน


ต้องขอโทษพี่อีฟด้วยจริงๆ Orz
/ขอขมา
เป็นตัวต้นเหตุความเหนื่อยยิ่งขึ้นของพี่อีฟ

แต่อันนี้อ่านแล้วเข้าใจนะคะ จากความรู้สึกตัวเอง

#1 By Pupu Meteor on 2009-11-13 02:04