คุณฆ่าความรัก (Value of Love)

posted on 15 Oct 2009 16:15 by tgdiary

คุณฆ่าความรัก
(Value of Love)
Blodwen @ parallel universe
Tatsuki/Gael


“ทัตสึกิซัง”
ผมกระซิบข้างหูทัตสึกิ  จูบแก้มเธอ
หัวใจเต้นแรงขึ้นทุกครั้งที่ทำเช่นนี้

ทัตสึกิเงยหน้ามองผม
เราสองคนสบตากันท่ามกลางความเงียบ

จะว่าไปก็ไม่เงียบหรอก  ผมได้ยินเสียงวี้ยาวๆ ในหูตลอดเวลา

ไหล่บอบบางของทัตสึกิตั้งขึ้นเล็กน้อยเมื่อผมแตะถูก  ผมเลื่อนมือลงไปตามลาดโค้งของเนินอกเล็ก  สัมผัสปลายยอดที่ตั้งชูชัน
ทัตสึกิไม่สวมชั้นใน
ผมดูดเม้มอย่างที่เคยทำ  เลือดฉีดแรงจนรู้สึกซ่านไปถึงหว่างขา

มีดยังวางอยู่ที่เดิม  บนโต๊ะใกล้มือ

ผมแยกขาทัตสึกิออก  แทรกตัวนั่งบนพื้นระหว่างขาขาวทั้งสองข้าง
กลิ่นของทัตสึกิ  ความอบอุ่นของทัตสึกิ  ทุกอย่างของทัตสึกิ...ผมชอบทั้งนั้น

ทัตสึกิของผม
ทัตสึกิของผมคนเดียว

ผมพบทัตสึกิครั้งแรกที่บาร์ในเมืองข้างเคียง  เธอนั่งอยู่กับเด็กหนุ่ม  หัวร่อต่อกระซิก  ผมจินตนาการว่าได้เดินไปหาเธอ  กระชากเด็กหนุ่มคนนั้นออก  จูบเธอ  เปลื้องผ้าเธอ  มีเซ็กซ์กับเธอท่ามกลางสายตาคนทั้งบาร์
จินตนาการของผมเพริดไปไกล...ในขณะที่ร่างกายตรึงแน่นอยู่กับพื้นและผนัง
ผมเฝ้ามองเธอ  มองกรอบแว่นของเธอ  มองผิวของเธอ  มองเส้นผมดำสนิทตัดสั้นของเธอ  มองทุกอิริยาบถของเธอ  ผมอยากได้เธอ  ไม่มีความลังเลใดในวินาทีนั้น  ผมอยากได้เธอ
แต่ผมก็ต้องรอ
ผมไปที่บาร์นั้นอีกหลายครั้ง  เพียงเพื่อจะได้มองเธอ  และเพียงเพื่อจะได้รู้ว่าเธออาศัยอยู่ในบ้านฝั่งตรงข้ามกับผมนี่เอง
ผมได้รู้ว่าเธอเป็นผู้จัดการธนาคาร  เป็นคนญี่ปุ่น  เคยแต่งงานแล้ว  เคยหย่าแล้ว  ยังไม่มีลูก  เกิดวันที่ 5 ตุลาคม  อายุ 33 ปี  เธอชอบดื่มกาแฟของสตาร์บัคส์  แต่บลอดเวนไม่มีสตาร์บัคส์  และอย่างสุดท้าย  เธอชอบผม
ผมไม่แน่ใจว่าเราได้คุยกันครั้งแรกเมื่อไร  ไม่แน่ใจว่าเราเป็นเพื่อนกันไปตั้งแต่เมื่อไร  แต่สุดท้าย  เราแต่งงานกัน  เราจดทะเบียนกันในวันที่ไม่สลักสำคัญวันหนึ่ง  ผมบอกเธอว่าผมรักเธอตั้งแต่แรกเห็น  แต่ไม่ได้บอกว่าผมเคยแอบสะเดาะกุญแจย่องเข้าบ้านเธอเพื่อขโมยเสื้อไปนอนกอด  ไม่ได้บอกเธอว่าผมเองแหละที่ฆ่าแมวตัวนั้น...ไอ้ตัวที่เธออนุญาตให้ผมฝังศพมันหลังบ้านนั่นแหละ  มันไม่ได้โดนรถทับรถชนอะไรหรอก  ผมตีมันเอง  ผมฆ่ามันเพื่อใช้เป็นทูต  เป็นตัวเชื่อมไง  เขาว่าสัตว์น่ารักมักเป็นตัวเชื่อมความสัมพันธ์หวานแหวว  แล้วมันก็ได้ผลนะ  ผมได้ขึ้นรถเธอเป็นครั้งแรก  ผมได้เข้าบ้านเธออย่างเปิดเผย  ได้นั่งบนโซฟาตัวที่เธอใช้นั่งเป็นประจำ  ได้ดื่มชาในแก้วที่เธอใช้ด้วย

ทัตสึกิของผม
คุณไม่รู้หรอกว่าผมรักคุณมากแค่ไหน

ใบมีดเย็น
ผมกรีดคมมีดลงบนต้นขาขาวของทัตสึกิ  มองเลือดผุดจากรอยแยกบางๆ ระหว่างผิว  ทัตสึกิส่งเสียงร้องผ่านผ้าหนาที่อุดปาก  ผมจูบเธอ  เสียงร้องเวลาได้รับความเจ็บปวดฟังคล้ายเสียงร้องยามใกล้ถึงจุดออแกสซึม

ใบหน้าชื้นเหงื่อของทัตสึกิดูน่ารัก  และเธอก็เป็นผู้หญิงที่มีค่าควรให้รัก
ผมซุกหน้าเข้ากับพงขนนุ่มที่ซ่อนตัวระหว่างหลืบขาอุ่น  ผมลิ้มรสเธอ  ผมเคลิ้มหลงไปกับสัมผัสที่ปลายลิ้น  ผมแทรกเข้าไปลึกขึ้น  เหมือนตัวต่อค้นหาน้ำหวาน  ผมกระหายยิ่งกว่าครั้งไหนๆ

ผมคิดว่าผมนึกถึงแต่ตัวเองมากไปหน่อยแล้ว

“ทัตสึกิ  คุณรู้สึกยังไงบ้าง?”  ผมถาม  เงยมองเธอ
จากมุมนี้  ผมได้เห็นทัตสึกิแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน  ทรวงอกของเธอกระเพื่อมขึ้นลง  ปอดและหัวใจกำลังทำงานหนัก  สมองคงกำลังหลั่งสารอดรีนาลิน
ดวงตาของเธอเบิกกว้าง  รูม่านตาขยายใหญ่ในแสงสลัว
ทัตสึกิของผมกำลังแสดงโฉมหน้าที่ไม่เคยมีใครได้เห็นให้ผมชม
ผมคือบุคคลพิเศษ  และนี่คืออภิสิทธิ์พิเศษที่เธอมอบแก่ผม

ผมถอดเสื้อผ้าช้าๆ  ดื่มด่ำกับทุกขณะ  ผมไม่มีความจำเป็นต้องรีบร้อน  ครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งอื่นๆ  ครั้งที่ผ่านๆ มาเป็นแค่การซักซ้อม  ผมซ้อมจนชำนาญ  ซ้อมจนมั่นใจ  ผมต้องขอบคุณพวกเธอเหล่านั้นที่พลีกายและพลีชีวิตเพื่อให้ความมั่นใจแด่ผมในการที่จะแสดงจริงกับทัตสึกิ
ผมเปิดหน้าต่างครัวออกทุกบาน  แสงสว่างจากอาคารหลังอื่นๆ ที่อยู่ใกล้เคียงสาดเข้ามาภายใน  ภาพโดยรวมเป็นภาพโทนเย็น ระบายแทรกด้วยสีเหลืองของไฟจากหน้าต่างบานโน้นบานนี้  ลมเย็นพัดเข้ามาภายในห้อง  ผมสูดลมหายใจเข้า  กลิ่นดินจากในสวนตีเข้ามาพร้อมลมหอบนั้น

ทัตสึกิพยายามได้ดี  ผ้าที่มัดปากเธอหลุดออก  แต่ร่างของเธอยังถูกพันธนาการแน่นกับเก้าอี้
ผมนึกว่าเธอจะกรีดร้อง  แต่ไม่  ทัตสึกิของผมไม่ทำอย่างนั้น  เธอไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่น  ผมรู้อยู่แล้วว่าเธอไม่เหมือน
เธอจ้องมองผม
ผมสาบานได้ว่าในดวงตาของเธอ...เบื้องหลังความตื่นตระหนก...มีความพึงพอใจซ่อนอยู่
สายตาของเธอกวาดจับร่างผม  ร่างที่ผมภาคภูมิใจ  ผลพวงจากการว่ายน้ำอย่างสม่ำเสมอทำให้รูปร่างของผมกระชับ  แขนขาไม่เก้งก้าง  ผมเคยได้ยินผู้หญิงหลายคนสูดปากเมื่อผมเปลือยเปล่า  แต่ทัตสึกิไม่ทำอย่างนั้น  เธอไม่ใช่ผู้หญิงพวกนั้น

“จะฆ่าเหรอ?”
“ใช่”
เธอถามผมก็ตอบตรงๆ  ผมไม่เคยโกหกเธออยู่แล้ว...แต่ถ้าปกปิดบางสิ่งละก็  ใช่

ผมใช้มีดกรีดลอกเสื้อผ้าที่เหลืออยู่ของทัตสึกิออก  ปลายมีดสะกิดโดนผิวของเธอบ้าง  แต่ไม่มาก
ทัตสึกิดูขาวสว่างไสว  แต่ไม่เหมือนนางฟ้าหรอกนะ
เหมือนไข่ต้ม

ทัตสึกิมองผมเหมือนไม่เชื่อ
ผมเคยบอกเธอไปครั้งหนึ่งว่าเธอเหมือนไข่ต้ม  ทัตสึกิของผมเหมือนไข่ต้มปอกเปลือกแล้ว  เวลาอยู่บนเตียง  เธอยิ่งเหมือนใหญ่  เลือดฝาดแดงเรื่อซับผ่านผิวใส  เหมือนไข่แดงที่เคลื่อนมาใกล้ไข่ขาว  น่ารัก
“เกล  นายรักฉันไหม?”  ผมคิดว่าตัวเองหูเฝื่อน
“รัก”  แต่ก็ตอบอยู่ดี
“ถ้างั้น  ดูแลศพฉันดีๆ นะ  ฉันไม่ชอบขึ้นอืด” ทัตสึกิสั่งเสีย  สมเป็นสาวที่แอบตื่นขึ้นมาหมุนตัวดูรูปร่างตนเองหน้ากระจกทุกคืน
ผมยิ้ม  เลื่อนปลายมีดผ่านริมฝีปากเธอ  แต่ไม่แทงลงไป  ทัตสึกิสั่นนิดหน่อย  เธอหุบขา  สร้างหลืบเงารูปสามเหลี่ยมชวนค้นหา  ผมรู้สึกราวกับถูกดึงดูดเข้าไป
ถ้าทัตสึกิจะเลิกพฤติกรรมเดิมๆ ก่อนมีผม  เธอก็คงไม่ต้องอยู่ในสภาพนี้...ในปีนี้  อาจจะเลื่อนไปเป็นอีกสองสามปี  ไม่เกินนั้น  ทัตสึกิบีบให้ผมต้องรีบ  ไม่อย่างนั้นเธอจะทำลายร่างกายตัวเองเสียจนไม่อาจแก้ไข
“หวงเหรอ?”  ทัตสึกิกระซิบถาม  แสงไฟอบอุ่นส่องกระทบดวงตาเป็นประกายวิบวับ  ตาเธอฉ่ำเหมือนข้างล่าง
“นายหวงฉันเหรอ?”  เธอขยายประโยคให้ฟังดูสมบูรณ์ขึ้นไปอีก  “เพราะฉันนอนกับเด็กหนุ่มคนนั้นใช่ไหม?”
เธอกำลังพูดถึงเด็กหนุ่มอายุสิบเจ็ดที่พักหลังเธอออกไปหาบ่อยๆ  เด็กหนุ่มคนนั้นเคยนอนกับทัตสึกิมาก่อนหน้าที่ผมจะได้รู้จักเธอด้วยซ้ำ  ผมมั่นใจ  ยอมรับอย่างไม่อาย  เขามีส่วนกับการตัดสินใจของผมมากทีเดียว

แต่ผมไม่ได้ตอบคำถามนั้นของทัตสึกิ และเธอก็ไม่สามารถถามอะไรผมได้อีกแล้ว
.
.
.
ในความเงียบ  ใต้แสงจันทร์กับแสงไฟจากอาคารหลังน้อยหลังใหญ่
ผมขุดหลุม
ร่างที่ถูกหั่นเป็นชิ้นสวยงามสงบนิ่งอยู่ในถุงดำ  ยกเว้นส่วนศีรษะ
ผมฝังเธอไว้เคียงกับเจ้าแมวเหมียว  ทูตที่เชื่อมต่อเราทั้งสองเข้าด้วยกัน
ตลอดการแสดง  ทัตสึกิเล่นได้อย่างไร้ที่ติ
ผมรักทัตสึกิ

ผมรักทัตสึกิ
ผมพึมพำ  
ระหว่างหย่อนร่างเธอลงไปในหลุมทีละชิ้น  ผมคิดถึงการร่วมรักที่เพิ่งผ่านไปของเรา  ทั้งก่อนที่ผมจะลงมือตบแต่งร่างของเธอ  และหลังจากนั้น

“ผมรักคุณ”
ผมกระซิบริมหูทัตสึกิ  ลูบเส้นผมนุ่มสลวยของเธอ  นวดคลึงกะโหลกศีรษะได้รูปนั้นด้วยนิ้วมืองุ่มง่าม
ทัตสึกิหลับตาพริ้มอยู่บนตักผม

ผมยกเธอขึ้น  จูบเธอ
เธอไม่สนองตอบ
เธอสนองตอบไม่ได้อีกแล้ว

มีดเปื้อนเลือดถูกวางไว้บนโต๊ะ  เคียงกับเลื่อย  ผมมอง  ผมคิดว่าพวกมันดูสวยดี
ผมจูบทัตสึกิอีกครั้ง  เธอนิ่งเฉย  เย็นชืด

ผมอุ้มทัตสึกิไปวางในหม้อ
น้ำอุ่นกำลังดี

ไอควันส่งกลิ่นหอม
ผมท้องร้อง  อยากกินไข่ต้มขึ้นมา...

.

.

.

EVE: เอนทรี่นี้แยกตัวเป็นเอกเทศ  ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเอนทรี่อื่นๆ ใน Blodwen  และไม่เกี่ยวข้องกับเอนทรี่อื่นๆ ที่จะตามมา  (แต่งเอา(ตัวเอง)มันเข้าว่า  อาจไม่มีคุณค่าอะไรให้ผู้อ่าน  แต่มีคุณค่าทางใจกับคนเขียนนะเออ 555+)

ทัตสึกิ = ทัตสึมิภาคหญิง  ปรากฏตัวเฉพาะในสกายปี้
เกล = เกล  แต่เป็นเกลที่ทำทุกอย่างแบบที่ชาวบ้านเขาลือกัน

 

Comment

Comment:

Tweet

.....ไข่ต้มไม่เอา ขอไช่ดาว กร๊า!! (เกี่ยวมั้ยเนี่ย?)

#12 By Gu_Tango on 2009-11-09 15:25

คอมเม้นท์ได้แค่ "ว้าว"

#11 By talalan on 2009-11-09 00:38

.....
เราเริ่มกลัวคุณอีฟขึ้นมาแบบจริงจังแล้วค่ะ(ฮา)

เท่าที่ดูลางๆ(จากรูป จากโปรไฟล์??)เราพอจะเข้าใจว่าเกลจิต
แต่พอลองได้อ่านก็ประจักษ์ว่าเกลเราที่เราเข้าใจมันจิตน้อยไป ฮ่าๆๆๆ

(อะ..สงสัยว่าโอมิกซ์จะต้องไล่อ่านBTทุกตอนก็งานนี้ ฮา)

#10 By ★ O*MIX ★ on 2009-10-17 15:04

นี่มันไม่ถูก นี่มันไม่ถูกต้อง
ทำไมถึงต้มล่ะ แถมยังเป็นส่วนหัว OTZ ปกติมันน่าจะกินส่วนอื่นแล้วส่วนหัวเก็บไว้ก่อน ทำไมรีบฝังจังวะนาย อา...ตอนสุดท้ายนายน่าจะมองร่างของเธอมากกว่ามีดนะ ให้ตายสิ

- -,,

ทัตสึกิผมสั้นเหรอ OTZ คิดว่าต้องผมยาวมาตลอดเลยนะ โธ่ OTZ

อ่านแล้วตื่นเต้นดีอ่ะ XD โดยเฉพาะบางตอน <3

#9 By ++Wadoiji++ on 2009-10-16 15:43

เข้ามาตกใจคอมเมนท์นุกิ โหอีฟจงภูมิใจนี่มันดีกว่าคอมเมนท์คน 20 คนอัพซะอีกนะ

#8 By (202.91.19.201) on 2009-10-16 11:59

ก่อนอื่น.. /ตกใจกับเม้นยาวๆของนุกิ *สั่น*

เกลภาคนี้ สมเป็นเกลแบบที่ชาวเมืองร่ำลือจริงๆด้วยล่ะ
แอบชอบลักษณะความคิดเกลนะคะ? ดูจิต..
อา ใช่แล้วล่ะ ดูจิต แต่นั่นล่ะ ยิ่งคนเป็นแบบนี้
ยิ่งเห็นความเป็นตัวเองชัด ได้รู้ว่า ตัวเองอยากทำอะไร
ต้องการทำอะไร และ ลงมือทำมันจริงๆ ได้ใจ!!

ชอบทัตสึกิมากเลยค่ะ ชอบสไตล์ความคิดเธอนะ?
เราว่า ค่อนข้างต่างกับทัตสึมิพอสมควรเลย
แต่ก็ยังมีจุดที่คล้ายอยู่ นิดดดหน่อย แบบ นิดจริงๆ
เธอดูมั่นใจ สมเป็นเธอ(?)ดี ไม่หวั่นไหวในแบบคนอื่น
(หวั่่นไหวในแบบตนเอง เอ๊ะ พูดแล้วงงๆ?? 55)

แต่สิ่งสำคัญเหนืออื่นใด ชอบการบรรยายของพี่อีฟค่ะ
มันดูไม่ได้บรรยายอะไรเยอะ ยืดยาว แต่เห็นภาพ
โดยส่วนตัวแอบชอบช่วงท้ายเรื่องมากๆเลยล่ะ
ไม่รู้ทำไม เอาเป็นว่าชอบ(ฮา)

ปล. ไม่ได้อ่านอะไรแนวนี้มากนานมากกกกกกกกกกก
เหมือนดูหนังโรคจิต พวก เพราะรักจึงต้องฆ่า ฮี่ๆๆๆ : )

#7 By Amina Eirwen on 2009-10-16 02:47

รักต้องฆ่า ทำไมไม่ทาเนยให้ทัตสึกิก่อนฝังล่า T_T

ชอบจังเลย ชอบผู้ชายจิตแบบนี้ ทัตสึกิก็ชอบ
ไม่เชิงเป็นทัต แต่ยังมีกลิ่นอายทัตโผล่ออกมา
แต่เธอก็คือ ทัตสึกิ ไม่ใช่ทัตสึมิ

เกลในนี้กับในสไกป์ คนละเรื่องเลยเฟร้ย orz
เล่นคำพ้องเสียงได้ดีน่อ ชื่อเรื่อง ต่อไปนุกิก็ "สวัสดีฆ่า..."

ให้ความรู้สึกว่าเกลเป็นผู้ชายที่จะปกติก็ปกติจะไม่ปกติก็ไม่ปกติ ว่าไงดี เขาเป็นคนล่ะมั้ง เหมือนคนล่ะ ชอบ
ปกติไม่เม้นต์ให้ใครแบบนี้บ่อยๆ นา ฮริ~~ อันนี้ยกให้

ตอนอ่านไป ก็ได้ยินเสียง 'ฉันรักเธอ' พร่ำไปเรื่อย ว้าว~
นี่มัน ลงตัวมากนะเนี่ย shot เดียวจบ แต่แค่นั้นล่ะ
แค่นั้นแหละที่เจ๋งมาก เริ่มและจบทุกอารมณ์ที่สร้างได้
เป็นฟิคที่ดีที่สุดที่เคยอ่านในรอบ 5 เดือนเลยทีเดียว

พี่อีฟทำนุกิประทับใจ หวายยยยยยยยยยย /กอด

ไปละ เม้นต์แบบนี้มะเก่ง

#6 By Raveno Sinyor on 2009-10-16 01:23

อร๊าาาาาา เกลดาร์คนี่เหมาะกับบทนี้จริงๆจ้ะ
นี่มันโลกคู่ขนานมากๆ โถ ร่างกายแข็งแรงสินะ ฮาๆๆ
ดูเมะขึ้นมากเลยสหาย นายน่ะเหมาะกับบทนี้สินะ
เวอร์ชั่นนี้ดูจะเข้าคู่กับทัตสึมิได้เป็นอย่างดี
กลับขั้วกันเลยจริงๆ โอ้อ้า ชอบอ่ะ ชอบบบบบบ

#5 By jackywinter on 2009-10-16 00:08

มาคอมเมนท์ล่ะนะ

ดีจังที่ได้ทำงานกับอีฟ ดี้ ดี จริงๆนะ ดีใจที่ได้รู้จัก

มาว่าตอนนี้ ดาร์กดีมาก เกลน่ากลัว นี่สินะ เกลที่ชาวบ้านมอง รักต้องฆ่า ฮะๆ
จะบอกว่านี่เป็นแฟนฟิก ของแฟนฟิก ของแฟนฟิก ของบลอดเวนอีกทีน่าจะได้

ทัตสึกิ ชอบแล้วอ่ะ ชอบผู้หญิงอิสระแบบทัตสึกิจัง ผู้หญิงคนนี้ เหมือนจะเหมือน ทัตสึมิ แต่ก็ไม่มีอะไรเหมือนเลย XD ดีใจที่เธอก็ชอบเกลเหมือนกันนะ
อา เกลเวลาเขียนออกมาให้น่ากลัวแล้วดูน่ากลัว เหมือนฝรั่งโรคจิตเลยอีฟ /me ขนลุก
หลงตัวเองด้วยอ่ะ หลงหุ่นตัวเองด้วย ไม่อยากจะเชื่อ นอร์เวเจี้ยน ไซโคว่ะ ฮ่าๆ

ชอบตอนนี้นะ รออ่านอะไรแบบนี้จากอีฟมาน้านนาน ,,>_<,, ดีจังอ่ะHot!

#4 By [ S h e c k ] on 2009-10-15 23:22

นึกได้ว่าอัพวันที่เค้าทำโครงการ Climate Change 2009 พอดี...555+

#2 By อีฟ on 2009-10-15 21:44

เกล เปนโรคจิตป่าวเนี่ย - -

#1 By เป็ดกระจอก on 2009-10-15 16:45